|
|
In deze geanonimiseerde beschrijvingen van ongevallen wordt altijd gesproken over ‘duiker’ en ‘hij’. Dit kan zowel een vrouw als een man zijn.
Voor publicatie van deze omschrijvingen is toestemming verleend door de melders.
Hieronder treft u een selectie aan uit de meldingen.
- Ongevallen worden met een vertraging van MINSTENS drie maanden in de registratie opgenomen. Een verdere vertraging is sterk afhankelijk van de eventuele nasleep van een ongeval.
- De statistieken zijn bijgewerkt tot 31-12-2009
Nadat de duiker onder water was gegaan werd hij binnen enkele minuten getroffen door een hartstilstand.
Hij werd aan de seinlijn teruggetrokken naar het wak waarna direct met reanimatie werd begonnen. Dit werd overgenomen door ambulancepersoneel en daarna in het ziekenhuis. Reanimatie is niet gelukt. Bij nader onderzoek werd de hartaanval definitief vastgesteld
Nadere gegevens ontbreken
Duiker maakt een duik naar 31 meter. Aan het eind van de duik wordt een stop gemaakt. Aan het eind van deze stop en na het bereiken van het wateroppervlak, juist als zijn buddy aan boord klimt van de boot, zakt de duiker weg.
Twee andere duikers zien de duiker wegzakken zonder automaat in de mond en gaan er achteraan. Op 18 meter diepte weten zij hem beet te pakken en brengen hem naar de oppervlakte. Daar wordt de duiker aan boord gehaald en wordt er direct gestart met de reanimatie. Reddingsdiensten komen snel ter plaatse. De arts constateert de dood van de duiker. Bij nader onderzoek werd een hartinfarct door een bloedprop geconstateerd.
Duiker maakt soloduik.
Nadere gegevens ontbreken.
Duiker wordt vermist na wrakduik. Zijn buddy wordt door een reddingboot drijvend gevonden terwijl hij in shock verkeert.
De duiker maakt met een buddy een duik naar 11,7 meter. Op diepte krijgt de buddy lucht in de broekspijpen van zijn droogpak. Zij proberen de situatie onder controle te krijgen. Er volgt een opstijging waarbij het laatste deel versneld wordt gestegen. Aan de oppervlakte wordt de duiker onwel en verliest het bewustzijn. De buddy slaat alarm en brengt met hulp van andere duikers de duiker aan de wal waar direct met reanimatie wordt begonnen. Dit wordt overgenomen door de hulpdiensten. De duiker overlijdt de volgende dag in het ziekenhuis aan de gevolgen van het ongeval. Als mogelijke oorzaak wordt een luchtembolie gezien.
Na de duik wordt de duiker aan boord van de boot misselijk en twee uur later klachten in de schouder die toenemen en verspringen van linker naar rechter schouder en arm. Na behandeling middels toedienen van zuurstof en vocht knapt de duiker op.
Na twee duiken,waarin een zware inspanning is geleverd,van 50 min. naar 18 m. en 50 min naar 20 meter met een oppervlakte interval van 60 minuten krijgt de duiker tintelingen in handen en voeten die zich uitbreiden over het gehele lichaam. Naast het gevoel van verlamming is hij duizelig misselijk en moet braken. Er volgen twee behandelingen in een recompressietank en de duiker herstelt.
Na een multi-level duik van maximaal 50 min naar een diepte van maximaal 17 meter krijgt de duiker een licht gevoel in het hoofd, gevoelloosheid in arm en been en verkrampt zijn hand. Hij voelt een druk op zijn borst en heeft het koud. Na behandeling met zuurstof verdwijnen de verschijnselen. Een te strak zittend duikpak zou mogelijk een rol hebben gespeeld.
Aspiratie water - paniek - reanimatie
Duiker maakt eerste buitenwaterduik en heeft moeite met klaren. Hij doet het mondstuk uit en wil naar de oppervlakte. Hierbij ademt hij kennelijk water in. De begeleider plaatst de ademautomaat terug in de mond van de duiker en kalmeert hem. De duiker reageert echter niet meer en wordt naar de oppervlakte gebracht. Daar blijkt de duiker niet meer te ademen. Er wordt direct begonnen met beademing en aan de kant start reanimatie. Gealarmeerde hulpdiensten constateren een hartritme en de duiker komt weer bij kennis. Hij wordt overgebracht naar het ziekenhuis. Daar wordt als mogelijke oorzaak een hartafwijking genoemd, iets wat nader onderzocht moet worden.
Duiker maakt een duik naar 10 meter met een duikduur van 59 minuten. Tijdens de afdaling zijn er problemen met klaren maar die worden 'opgelost'. Aan het einde van de duik heeft de duiker een drukkend gevoel in een oor en gehoorvermindering. De duiker gaat naar huis. De doofheid blijft aanhouden en de duiker krijgt later een verminderd gevoel in een helft van het gelaat. De duiker zoekt hulp bij een arts en deze constateert een binnenoorbarotrauma.
Duiker maakt een duik van 49 minuten met een maximale diepte van 23 meter en een veiligheidsstop van 7 minuten op 5 meter. Na de duik bemerkt de duiker aan de oppervlakte al een verlies aan kracht in de armen. Dit krachtverlies herstelt na 5 à 10 minuten weer, maar er volgt een krachtverlies in de benen. Direct wordt zuurstof gegeven, echter de uitval verergert. Ook ontstaan er problemen met plassen. Er wordt een recompressiekamer opgezocht en behandeling volgt. Er blijven restklachten in de vorm van moeheid,, loopstoornis en krachtverlies in armen en handen. Duiker heeft nooit eerder problemen ervaren. Een opeenstapeling van zaken, zoals zoveelste duik, vroege duik voor het ontbijt, mogelijk te weinig gedronken en leeftijd worden als mogelijke oorzaken gezien.
Waardoor een ongecontroleerde opstijging volgt.
Nadere gegevens ontbreken
De duiker maakt
een duik naar 17 meter met een duikduur van 27 minuten. Tijdens de duik krijgt
de duiker last van duizeligheid. Samen met de buddy wordt een versnelde
opstijging gemaakt. Aan de oppervlakte is de duiker nog steeds duizelig. De
duikers dalen terug naar 6 meter en na een kort verblijf daar stijgen zij naar 3
meter en na een stop wordt naar de oppervlakte opgestegen.
De duiker is suf en heeft last van dubbelzien. De duiker wordt overgebracht naar
een recompressiecentrum voor behandeling. Een arts constateert Alternobare
Vertigo
De duiker maakt een duik naar 40 meter met een duikduur van 32 minuten. Tijdens de opstijging krijgt hij hevige stekende pijn in de onderrug en benen. De duiker wordt overgebracht naar een recompressiecentrum waar hij behandeld wordt. Er wordt neurologische decompressieziekte geconstateerd.
De duiker maakt een duik naar 13 meter diepte met een duikduur van 45 minuten gevolgd door een herhalingsduik naar 12 meter met een duikduur van 30 minuten. Vijf uur na de laatste duik krijgt de duiker last van tintelingen in handen en voeten. De volgende dag meldt de duiker zich bij een recompressiecentrum waarna hij na behandeling klachtenvrij is.
Bij het uitduiken op geringe diepte zakt de duiker door trimproblemen terug naar een diepte van 9 meter. Tijdens het terugsnorkelen naar de kant is hij kortademig door ademhalingsproblemen en moet hoesten. De duiker is behandeld voor decompressieziekte.
De duiker maakt met een leerling een oefenduik naar 25 meter met een duiktijd van ongeveer 30 minuten. Tijdens de stroef verlopende duik wordt ook nog enkele keren gejojo’d maar de duik wordt wel met een veiligheidsstop afgerond. Na het bovenkomen moeten ze een eind terugzwemmen waarbij de duiker alle kracht verliest en blauw aanloopt. Hij moet door zijn buddy naar de kant worden gebracht waar hij door andere duikers wordt opgevangen. De duiker geeft ook veel vocht en slijm op, hij was verkouden. Hij krijgt van een te hulp geroepen duikleider van een andere vereniging zuurstof toegediend.
De bemanning van de gearriveerde ambulance en traumahelicopter besluit de duiker naar een recompressiecentrum te vervoeren alwaar hij een behandeling heeft ondergaan. De buddy is daar ook gecontroleerd. Beiden hebben na behandeling / controle geen klachten meer.
Op een diepte van 20 meter beginnen de 2e trap en de octopus lucht af te blazen en de druk in de fles daalt dan ook snel. De duiker krijgt hierop lucht van de automaat van zijn buddy en samen beginnen zij een gecontroleerde opstijging. Hoewel de duiker zich vrij onbehaaglijk voelt wordt de opstijging correct uitgevoerd en afgesloten met een veiligheidsstop. Tijdens het terugzwemmen aan de oppervlakte hyperventileert de duiker. In het sputum van de duiker wordt een klein beetje bloed afgegeven wat aanleiding is om telefonisch advies te vragen bij een ziekenhuis. De duiker is daarop in het ziekenhuis gecontroleerd waarbij geen afwijkingen zijn geconstateerd
Tijdens een nachtduik ervaart een duiker veel lawaai aan het rechteroor. Daar er geen pijn optreedt, denkt hij in eerste instantie aan een bellenspoor van zijn buddy.
Deze is echter niet in de positie om dit te veroorzaken maar de duiker slaat er verder geen acht op en zet de duik gewoon voort. Na bovenkomen heeft hij het gevoel dat er nog water in het oor zit. Er treedt een sterk verminderd gehoor op aan het rechteroor, gecombineerd met een voortdurende fluittoon. Pas na geruime tijd vindt verbetering plaats. Waarschijnlijk was het ovale venster gescheurd.
Na het afbreken van een reddingsoefening op 14 meter diepte geeft een van de duikers aan dat hij wil opstijgen. Men begint aan de opstijging maar de duiker heeft hierbij hulp nodig van een buddy. Aan de oppervlakte geeft de duiker aan het benauwd op de borst te hebben en wordt naar de kant gebracht. Daar heeft de duiker last van kortademigheid, pijn bij het inademen, regelmatig hoesten en uitputtingsverschijnselen.
De duiker krijgt zuurstof toegediend en wordt met eigen vervoer naar het ziekenhuis gebracht. Daar wordt een te lage pO2 waarde vastgesteld en men gaat door met de zuurstof toediening tot de waarde weer normaal is."
De duiker maakt een duik naar 44 meter met een duikduur van 60 minuten. Enkele uren na de duik krijgt hij een zwaar gevoel in een been. De klachten gaan niet over en tintelingen in een arm en hand komen er bij. Een week later zoekt hij hulp en ondergaat hij behandelingen in een recompressiekamer.
De duiker wordt onwel na bereiken oppervlakte. Hij heeft een zweverig gevoel en braakneigingen en verliest kort het bewustzijn. Duiker wordt met gealarmeerde ambulance overgebracht naar het ziekenhuis. Na behandeling en observatie kan duiker naar huis. Mogelijk een combinatie van matige conditie en lichamelijke gevoeligheid. Gebruikt pufje.
Na het laten vullen van zijn dubbelset legt de duiker deze in de kofferbak van zijn auto. Op het moment dat hij de set neerlegt springen de kranen uit de flessen en breekt de brug. De duiker raakt hierdoor gewond aan een arm en de auto raakt beschadigd. Onderzoek wijst uit dat kranen met M25x2 in flessen met 3/4 gasdraad gemonteerd waren.
Na een serie van 5 duiken in 3 dagen naar een maximale diepte van 12 meter krijgt de duiker geruime tijd na de laatste duik tintelingen in beide voeten en beide handen. Later krijgt hij ook zenuwpijn in de benen en stekende pijn in de armen. De duiker krijgt preventief 3 behandelingen in een recompressiekamer en later nog enkele behandelingen met hyperbare zuurstof.
Aan het eind van een nachtduik geeft een duiker aan dat hij moeite heeft met ademen. Samen met de buddy proberen ze het probleem op te lossen door pak en cap wat losser te maken. Dit helpt niet en het ademen gaat steeds moeilijker. Ze besluiten aan de oppervlakte naar hun startpunt terug te keren maar terwijl zij daar aan beginnen geeft de duiker aan dat hij het niet meer op kan brengen. De buddy trekt hem naar de kant en constateert daar dat het ademhalingsprobleem zeer serieus is en niets te maken heeft met een strak pak. Twee andere duikers zijn behulpzaam en al snel is een ambulance gebeld. Na problemen van de ambulance met de toegang tot de duikplaats wordt door de bemanning zuurstof en een infuus toegediend en met spoed naar het ziekenhuis vertrokken. In het ziekenhuis worden symptomen van vocht in de longen (second drowning) vastgesteld.
Bij het lopen naar de waterkant ziet een duiker wat wazig maar dit trekt snel weer weg en gaat gewoon duiken. Bij deze oefenduik met reddingsopstijgingen maakt het buddypaar 3 opstijgingen binnen 37 minuten met een maximale diepte van 10 meter. Alleen de eerste opstijging ging te snel. Na thuiskomst krijgt een van de duikers hoofdpijn maar is bekend met migraine. Wat later krijgt hij jeuk bij knieën en elleboog. Weer wat later krijgt hij tintelingen in handen en voeten. Na een slapeloze nacht is hij voor consult naar de huisarts gegaan. De tintelingen zaten nu op de handpalm, in elleboog, tussen de schouderbladen, in de enkels en palm van de voeten. Na overleg van zijn huisarts met een keuringsarts krijgt hij te horen dat de klachten een lichte vorm van decompressieziekte zijn en de volgende dag bij de huisarts terug te komen. De klachten zouden met de tijd moeten afnemen. Dit is de volgende dag niet het geval en via de huisarts krijgt de duiker van de keuringsarts te horen dat hij er mee moet leren leven. De duiker onderneemt dan zelf actie.
Na een zoekactie op internet en diverse telefoontjes krijgt de duiker uiteindelijk 3 dagen na de duik een behandeling met hyperbare zuurstof in een instituut voor Hyperbare Geneeskunde.
De duiker is klachtenvrij.
Tijdens een duik naar 17 meter met een duiktijd van 40 min. heeft de duiker problemen met klaren en krijgt daardoor oorklachten en pijn in de kaak. Later ontstaan pijnklachten en tintelingen in armen,knieën en bovenbenen. De duiker is met succes behandeld in een recompressiekamer.
De duiker maakt een duik naar 10 meter met een duikduur van 38 minuten. Tijdens de opstijging vanaf 6 meter diepte verliest de duiker het bewustzijn en de buddy brengt hem boven met een snelle opstijging. De buddy tracht de duiker naar de kant te slepen maar krijgt kramp. Met hulp van anderen wordt de duiker aan de kant gebracht waar direct met reanimatie wordt gestart. Hulpdiensten nemen de reanimatie over en kort daarop ademt de duiker zelfstandig. De duiker wordt opgenomen in het ziekenhuis en is hersteld.
Na een duik naar 34 meter met een duiktijd van 34 minuten die is afgesloten met stops wordt de duiken na 10 minuten duizelig en misselijk en moet braken. Het toedienen van zuurstof geeft geen vermindering van de klachten. De duiker krijgt meerdere behandelingen in een recompressiekamer.
Nadere gegevens ontbreken.
Tijdens de duik raakt de duiker bewusteloos op 10 meter diepte. Zijn buddy brengt de duiker naar de oppervlakte en sleept de duiker naar de kant waar hij direct begint met reanimatie. Hulpverleners nemen dit over en de duiker wordt naar een ziekenhuis vervoerd. Onderweg komt de duiker weer bij kennis. Tijdens latere onderzoeken wordt bij de duiker een PFO vastgesteld.
Na een serie duiken in 4 dagen met normale duikprofielen, stops en oppervlakte intervallen krijgt de duiker klachten van duizeligheid, vermoeidheid en pijn in beide schouders. Ook vermindert zijn alertheid en etenslust. De duiker krijgt preventief meerdere behandelingen in een recompressiekamer.
Bij het afdalen voelt een duiker een "knak" in een altijd al pijnlijke knie. Dit was geen reden om de duik te beëindigen maar op diepte kan de duiker niet meer klaren en ze besluiten op te stijgen. Tijdens de opstijging wordt plotseling de automaat uit de mond getrokken en krijgt de duiker een teug water in de mond. Nadat de automaat is teruggevonden wordt de opstijging voortgezet. Tijdens het terugsnorkelen naar het startpunt krijgt de duiker veel last van de knie en terug bij de auto last van tintelingen in de voet. De duiker begint te hyperventileren, heeft pijn op de borst en krijgt zuurstof toegediend. De situatie verbetert niet en er wordt een ambulance gebeld. De ambulancemedewerkers besluiten de duiker naar het ziekenhuis te brengen aangezien de duiker eerder is onderzocht voor hyperventilatie. De analyse van bloedgassen bevestigt de diagnose hyperventilatie. De knie werd ingezwachteld en is hersteld.
Na een duik naar 39 meter met een duiktijd van 48 minuten die met een stop is afgesloten, krijgt de duiker pijnlijke huidklachten op bovenbeen, schouderblad en buik. De klachten verdwijnen na het toedienen van 100% zuurstof.
Aan de oppervlakte bekijkt een duiker met een groepje een door hem opgedoken voorwerp. Het lijkt op een ventielachtig metalen pijpje met aan één kant een soort van hoedje met een draadje. Na het verwijderen van het draadje uit het huis gebeurt er niets. Bij het terugplaatsen van het hoedje ontploft het pijpje in zijn hand. De duiker wordt per ambulance naar het ziekenhuis vervoerd alwaar hij geopereerd werd. De duiker heeft blijvende schade aan zijn hand opgelopen. Na onderzoek blijkt het voorwerp een “divers recall” te zijn geweest.
Decompressieongeval bij wrakduik. Nadere gegevens ontbreken.
De duiker maakt een duik naar 42 meter diepte met een duikduur van 56 minuten. Een half uur na de duik krijgt de duiker last van huidirritatie. De duiker zoekt contact met een recompressiecentrum en wordt daar behandeld. Na behandeling is de duiker klachtenvrij.
Duiker maakt introductieduik. Verdere gegevens ontbreken
Tijdens de duik krijgt de duiker plotseling geen lucht meer en moet overgaan op buddy-breathen en maakt zo een gecontroleerde noodopstijging waarbij de veiligheidsstop wordt overgeslagen. Direct hierna krijgt de duiker klachten van duizeligheid, oorsuizen en valneigingen. Ook treden misselijkheid en gevoelsstoornissen op in arm, vingers en in beide voeten. De duiker krijgt meerdere behandelingen in een recompressiekamer.
Na een duik naar 32 meter met een bodemtijd van 10 minuten een totale duur van 31 minuten beëindigt de duiker zijn duik zonder de door de computer aangegeven veiligheidsstop te maken. Direct na de duik krijgt hij een verminderd gevoel en instabiliteit in de benen. De duiker krijgt in totaal 20 behandelingen in een recompressiekamer.
Duikers maken een duik naar 43 meter met een duikduur van 22 minuten. Een duiker komt door lucht in benen droogpak op zijn kop te hangen en wil opstijgen. Buddy houdt hem tegen maar dat lukt niet goed. Op 20 meter diepte wordt de buddylijn doorgesneden waarna een versnelde opstijging volgt. De buddy volgt ook te snel en brengt de duiker naar de kant. Preventief wordt zuurstof genomen en behandeling in een recompressiecentrum volgt. Beide duikers gaan zonder restverschijnselen naar huis.
De duiker maakt een duik naar 16 meter diepte met een duikduur van 58 minuten. Dit is de derde duik die dag met relatief korte oppervlakteintervals. Het waren allemaal lange duiken en er is tussen de duiken door weinig gedronken. De duiker was moe. Ongeveer 20 minuten na bovenkomen vertigo, nausea, braken en fotofoob. Naar recompressiecentrum voor behandeling. Dit is gevolgd door een ziekenhuisopname van 2 dagen.
De duiker maakt een duik naar 30 meter diepte met een duikduur van 55 minuten. De laatste 10 minuten van de duik is zijn nek plots stijf en eenmaal uit het water heeft hij een vervormde stem, gezwollen keel en crepitaties in nek en schouder. Een uur later krijgt de duiker een pijnsteek in de borst bij ademhaling. De duiker wordt behandeld in een recompressiecentrum en wordt daarna ter behandeling opgenomen in het ziekenhuis.
De duiker maakt zijn eerste duik naar 35 meter met een duikduur van 55 minuten. Na een oppervlakteinterval van 3 uur maakt hij een tweede duik naar 30 meter met ook weer een duikduur van 55 minuten. Tijdens de tweede duik werkt de computer niet en is zonder back-up systeem verder gedoken in relatief koud water. Na de duik krijgt de duiker tintelingen in handen en voeten vooral aan de linkerkant. De duiker krijgt meerdere behandelingen in een recompressiekamer.
De duiker maakt een duik naar 20 meter met een duikduur van 51 minuten, waarbij aan het einde van de duik een veiligheidsstop wordt gemaakt. Na een oppervlakte interval van ruim 6 uur maakt de duiker een duik naar 13 meter met een duikduur van 5 minuten. Tijdens de afdaling pijn in een oor waarna wordt opgestegen naar 2 meter en opnieuw wordt afgedaald. Pijn in oor blijft en duik wordt afgebroken.
Na een serie van 4 duiken in twee dagen met een maximale diepte van 32 meter moet de duiker bij de opstijging van de laatste duik een zware inspanning leveren. Aan de oppervlakte gekomen is hij kortademig. Twee uur later krijgt hij pijnklachten, jeuk en branderigheid van de buikhuid en kortdurend doof gevoel in rechterarm. De klachten verdwijnen zonder behandeling.
Duiker raakt in paniek op 18 meter diepte, mogelijk door het slechte zicht onder water. De duiker stijgt te snel op en raakt hierdoor onwel. Zijn Instructeur volgt en brengt hem naar de wal waarna de duiker per ambulance overgebracht wordt naar het ziekenhuis.
Duikers gaan te laat te water ten opzichte van de kentering. Tijdens de duik maken zij een navigatiefout waardoor zij niet goed uitkomen als zij terugkeren. Hierdoor duiken zij langer dan gepland. Tijdens de stop op 6 meter komt duiker 1 zonder lucht. Duiker 2 geeft zijn octopus en zij proberen de stops af te maken, tot ook duiker 2 zonder lucht komt en zij moeten opstijgen. Zij missen 13 minuten decostop op 3 meter. Bij bovenkomen zijn zij 100 meter uit de kant en de stroming voert hun verder van de kant. Zij geven signaal met lamp aan duikleider. Deze slaat alarm en hulpdiensten worden verwittigd. Duikers weten met veel moeite zelf de kant te bereiken. Duikers worden overgebracht naar recompressiecentrum en zijn na behandeling klachtenvrij.
Bij het doorsnijden van een touw schiet de duiker uit en snijdt de pees van zijn wijsvinger door. De pees is gehecht.
De duiker maakt een duik naar 35 meter diepte met een duikduur van 50 minuten. Na de duik klaagt de duiker over rugpijn en duizeligheid, gevolgd door tintelingen en gevoelloosheid in de benen. De duiker drinkt een liter water en krijgt zuurstof toegediend waarna plotseling herstel optreedt. De duiker gaat naar een recompressiecentrum en is na behandeling klachtenvrij. Persoonlijke omstandigheden maakten de duiker gevoeliger.
De duiker maakte een duik naar 23 meter diepte met een duikduur van 58 minuten. De volgende dag klaagt de duiker over rugklachten en neemt contact op recompressiecentrum. Hij wordt ontboden en behandeling volgt.
De duiker maakt een duik naar 29 meter met een duikduur van 49 minuten. Anderhalf uur na de duik krijgt de duiker last van een vlekkerige en jeukende huiduitslag. Onderweg naar het recompressiecentrum wordt zuurstof toegediend wat een lichte verbetering van de symptomen geeft. De duiker ondergaat decompressiebehandelingen en is na behandeling klachtenvrij.
De duiker maakt een duik naar 13 meter. De duiker merkt dat hij ergens 'aan vast' zit. De buddy merkt iets soortgelijks. Het blijkt dat de manometer van de buddy vast is geraakt in de lus van de rits van het droogpak van de duiker. De manometer wordt uit de lus bevrijd en de duikers duiken verder.
Op de terugweg van een duik naar 30 meter verliest een van de duikers een vin. Hij probeert in paniek omhoog te zwemmen wat niet lukt. Zijn buddy probeert duidelijk te maken dat hij om naar de vin te kunnen zoeken niet zoveel stof moet opwaaien, maar dan ziet de buddy dat de duiker erg gestrest is en snel ademt. De buddy pakt de duiker beet en maakt oogcontact. Ongemerkt beginnen ze echter te stijgen en komen met een te hoge stijgsnelheid aan de oppervlakte. De duiker is gelijk rustig en ze zwemmen naar de kant terug. De duikers hebben nog enkele uren contact gehouden maar bleven verder klachtenvrij.
Bij een oefensessie moet een duiker naast zijn eigen buddy ook een ander buddypaar begeleiden. Tijdens de oefeningen wordt er vaak gewisseld van diepte wat een jojo effect geeft. Wanneer de duiker veel met zijn hoofd moet draaien treedt er plotseling duizeligheid op. De duiker breekt de duik direct af en stijgt met zijn buddy veilig op. Een blijkbaar niet geheel herstelde spierblessure aan nek/schouder speelde al bij het te water gaan weer op en is waarschijnlijk de oorzaak van de duizeligheid geweest.
Door een slechte buddycheck weten twee duikers niet met welk zuurstofpercentage in het ademgas ieder van hen duikt. Aan het eind van de duik levert dit al een aanmerkelijk verschil in decompressiegegevens op waar echter geen aandacht aan wordt geschonken. Wanneer zij uiteindelijk opstijgen maken ze tegen de afspraak in gebruik van de daallijn. Tijdens hun stop wordt de daallijn losgemaakt, geheel volgens de tijdens de briefing doorgesproken procedure. De duikers merken niet dat zij door de losse lijn naar boven drijven en komen aan de oppervlakte. Een van de duikers mist hierdoor 10 minuten stoptijd en daalt direct weer af. Hij maakt aan zijn nu in gebruik genomen decoboei de stoptijd af. Hij wordt hierbij door een andere duiker in de gaten gehouden. Na bovenkomst blijkt er geen zuurstof aan boord te zijn en ademt de duiker een set met EAN32 leeg. Een tweede duik wordt niet gemaakt en de duiker, met een lichte hoofdpijn, rust veel en drinkt veel water. Na verloop van tijd voelt hij zich weer kiplekker en ook in de volgende 24 uur heeft hij geen klachten.
Tijdens een duik raken de duikers gedesoriënteerd en stijgen op. Aan de oppervlakte blijkt dat zij een eindje uit de kust geraakt zijn en nu midden voor een haveningang drijven waar recreatievaart in en uit vaart. Gealarmeerde waterpolite pikt de duikers op en brengt hen aan wal.
Duiker maakt een duik naar 40 meter met een duikduur van 30 minuten. Tijdens de opstijging verliest de duiker zijn loodgordel en maakt een ongecontroleerde opstijging. Aan de wal wordt direct zuurstof toegediend door collega duikers en wordt telefonisch contact gezocht met een duikerarts. De duiker weigert verdere hulp. De duiker heeft (nog) geen symptomen. Als de duiker na een uur nog geen symptomen heeft keert hij huiswaarts met het advies bij eerste symptomen direct naar een recompressiecentrum te gaan.
De duiker maakt een duik naar 16 meter diepte met slecht onderwaterzicht (ca. 1 meter) Tijdens het bodemverblijf raakt hij vast en komt niet meer vooruit. Opblazen van het trimvest helpt niet. De duiker zit met de rug ergens aan vast en kan er zelf niet bij om zich los te maken. Buddy weet de duiker na ca 10 minuten te bevrijden. Hierbij blijkt het een grote takkenbos te zijn waar de duiker in vast zat, iets wat de duikers niet gezien hadden en waar ze kennelijk eerst onderdoor gezwommen waren. De duikers komen veilig aan de oppervlakte.
Tijdens de duik blijft de inflator van het stabjack doorblazen. Met zijn gehandschoende hand kan de duiker de inflatorslang niet loskoppelen. Met een goede tik op de inflator stopt het inblazen.
De duiker vervolgt zijn duik maar trimt door met de mond lucht in het vest te blazen
Tijdens de duik met een drietal raakt de duiker de beide andere duikers kwijt. De beide duikers beëindigen hun duik en gaan naar de wal. Daar wachten zij op de derde duiker. Als dit lang duurt wordt gevreesd voor een ongeval en worden de hulpdiensten gewaarschuwd. Juist als deze ter plaatse zijn komt de duiker een eind verder boven water. Hij was op eigen houtje verder blijven duiken toen hij de beide andere duikers kwijt was geraakt.
De duikers maken duik naar 27,4 meter met een duikduur van 40 minuten. De buddy geeft tijdens de duik aan dat hij zich niet prettig voelt. De duiker reageert niet op deze signalen. Door desoriëntatie tijdens de duik zijn zij genoodzaakt een decompressiestop te maken in het vrije water. Zij maken tijdens de stop gebruik van een decoboei. De duikleider ziet vanaf de wal de boei en ziet ook dat deze steeds verder uit de wal gaat. Op het moment dat de duikers aan de oppervlakte komen zijn zij ongeveer een kilometer uit de wal. De duikleider alarmeert de hulpdiensten. De duikers zwemmen richting de wal aan de oppervlakte. Halverwege duiken zij weer onder water. 10 minuten later bereiken de duikers de wal. De hulpverlening keert onverrichte zaken terug.
Zonder vooraf overleg over de gebruikte mengsels en computerinstellingen maakt een trio een lange en diepere duik. De eerste duiker heeft al een decoverplichting van 25 minuten wanneer de tweede duiker aangeeft te willen opstijgen wat door de anderen aanvankelijk genegeerd wordt. Wanneer dan toch wordt opgestegen maken zij een aantal van de voorgeschreven stops van de computer van de eerste duiker. Eenmaal op 3 meter breekt de tweede duiker gedwongen door luchtgebrek de stop af. De computer van de derde duiker geeft aan dat er geen stops meer nodig zijn terwijl de computer van de eerste duiker nog stoptijd aangeeft. De gebruiker denkt dat zijn computer van slag af is en stijgt naar de oppervlakte. Daar realiseert hij zich dat de computer van de derde duiker op nitrox staat ingesteld en hij dan ook een groot deel van de stoptijd gemist heeft. Zij duiken weer onder en maken de stop ruim af op de nitrox van de derde duiker.
Alle duikers zijn vrij gebleven van decoverschijnselen
Nadere gegevens ontbreken
Nadere gegevens ontbreken
Na een afdaling naar 22 meter maakt een buddypaar even een stop om een lamp te pakken. Een duiker zakt wat door naar 25 meter maar door middel van de buddylijn is het kontakt niet verloren gegaan. De duiker wil naar de ingang van een onderwaterparkoers maar geeft de buddy aan dat het niet goed gaat. De duiker is zeer onrustig en geeft kort daarop het teken dat hij wil opstijgen.
De buddy geeft aan rustig te gaan opstijgen maar de duiker raakt dan volledig in paniek en laat zijn ademautomaat los. De buddy geeft daarop zijn ademautomaat aan de duiker en gaat zelf over op zijn ALV. Hij probeert de duiker met fysiek contact tot rust te brengen wat echter niet werkt. De duiker maakt ongecontroleerde bewegingen en laat de ademautomaat van de buddy ook weer los. Nadat de duiker de buddylijn heeft losgemaakt schiet hij met wilde zwembewegingen naar de oppervlakte. Daar wordt hij opgevangen door de stand-by duiker en wanneer even later de buddy aan de oppervlakte komt brengt die hem naar de kant. De duiker mankeert verder niets."
Na een goede briefing over het te beduiken rif door de duikgids werden de duikers afgezet op een ander rif. Nadat de vergissing was bemerkt werden de duikers weer opgepikt en op het goede rif afgezet.
Dit in zeer onrustig water met schuimkoppen op de golven. Een groep van 4 duikers stijgt aan het eind van de duik op en voert onder een opgelaten decoballon een veiligheidsstop uit. Zij komen niet al te ver van het startpunt weer boven maar worden door de bemanningen van de boten niet opgemerkt omdat deze veel te ver verwijderd waren van het startpunt. De groep neemt maatregelen door elkaar vast te houden en alle beschikbare decoboeien vol te blazen. Doordat de boten bovenwinds liggen worden de fluitsignalen niet opgemerkt. Ook moet de bemanning van de boten tegen de ondergaande zon inkijken en wordt de groep nog steeds niet opgemerkt. Nadat de zon is ondergegaan en er geen reflectie meer op het water is heeft een van de duikers zijn lamp in de decoboei laten schijnen zodat dit een baken kon vormen.
De groep wordt hierna direct opgemerkt en opgepikt.
Laatst bijgewerkt:
05 februari 2010